چو غلامِ آفتابم'>آفتابم هم از آفتاب گویم / نه شبم، نه شب‌پرستم، که حدیثِ خواب گویمچو رسولِ آفتابم، به طریقِ ترجمانی / به‌نهان از او بپرسم، به شما جواب گویمچو دلت چو سنگ باشد، پر از آتشم چو آهن / تو چو لطفِ شیشه گیری، قدح و شراب گویم.( غزلیّات مولوی )

صد بار وجود را فرو بیخته‌اند / تا همچو تو صورتی برانگیخته‌اند

سبحان الله ز فرقِ سر تا قدمت / در قالبِ آرزویِ من ریخته‌اند

.

( رباعیّات خاقانی )

غم را چه زَهره باشد تا نامِ ما بَرَد؟ / دستی بزن که از غم و غمخوار فارغیمما را مسلّم آمد شادی و خوشدلی / کز باد و بودِ اندک و بسیار فارغیمبر رفت و بر گذشت سرِ ما ز آسمان / کز ذوقِ عشق، از سر و دستار فارغیم.( غزلیّات مولوی )